269

از وقتي که يادم مي آيد و ياد گرفتم غذا بخورم، جاي من سر سفره کنار خودش بود. بعضي وقت ها هم دوتايي مي رفتيم کنار کرسي توي اتاق پشتي و همان جا غذا مي خورديم. دو تايي. بعضي وقت ها که حوصله اش را داشت غذاي من را هم خودش مي داد. خيلي کم پيش مي آمد حوصله اش را داشته باشد. توي تمام عمرم آدمي به ساکتي او نديده بودم. در مواقع ضرورت چند کلمه اي حرف مي زد. تمام حرف زدن هايش با نگاه بود. آهسته مي رفت. آهسته مي آمد و بيشتر زمستان ها هم کارش پاکت پاکت سيگار کشيدن. با تمام بچگي و نفهميدن هايم مي فهميدم يک چيزي دارد پشت اين همه سيگار کشيدن و سکوت کردنش. بيشتر وقت ها هم شب ها دير مي آمد و روزها زودتر از همه بيرون مي رفت. هيچکس او را نشناخت. يک زماني به خودمان آمديم که ديگر نبود. يک شب چشمانش را بست و ديگر باز نکرد.